Gaan we nu nog?

Donderdag 20 augustus.

s’Ochtends gaan we er vroeg uit om de laatste puntjes op de i te zetten. De camper moet schoon, diepvries ontdooien. Spullen inpakken en Jim moet op de hoogte worden gebracht van onze bevindingen en het vervolg traject zoals we dat in gedachte hebben. Ondanks het vroege opstaan worden we hals over kop door Brian naar het vliegveld gebracht.
We zijn veel te vroeg en krijgen na onze gebruikelijke geklooi bij de security, al snel te horen dat het vliegtuig uit Houston nooit is vertrokken door slecht weer en dat er dus vertraging zou zijn. Peet stond gelukkig direkt aan de balie, helaas met een triest resultaat. 12 Uur vertraging. Aanvankelijk zouden we via Chicago naar Amsterdam vliegen, maar worden we nu afgescheept met een vlucht via Frankfurt naar Dusseldorf. Alleen gaat die kist pas over 3 uur en komen we ipv 8 uur vrijdagmorgen om 8 uur s’avonds aan. Ook informeren na andere vluchten levert niets op. Er gaat maar 1vlucht van deze maatschappij naar Europa per dag en wel naar Frankfurt. Dan maar wachten.

We kruipen een restaurantje in en hebben heerlijk gegeten. Na een paar uurtjes halen we onze bagage weer op en checken we wederom in voor onze alternatieve vlucht. Weer die poortjes door, riem af etc. Wachtend op onze way-out, doemt er een gigantische schuit zure appelen op en al snel krijgen we te horen dat al het vliegverkeer aan grond blijft door het naderend noodweer. The airport is closed…. Nou daar zitten we dan. Nu loopt alles in de soep. We zitten inmiddels een kleine 9 uur op het vliegveld bij de gate naar de bliksem te kijken met gebroken bleddoorlopen oogjes. Gelaten werken we ons smsjes en blog bij. Om half 9 s’avonds horen we dat we bijna gaan boarden. Ben benieuwd hoe laat we thuis zijn want deze connecting flight gaan we ook niet halen.

Vrijdag 21 augustus 15.00

Fantastisch, we zitten nu in Frankfurt en het is 2 uur in de middag ipv 10 uur verwachte aankomst tijd. De connecting flight hebben we inderdaad wederom gemist en staan nu te wachten op de volgende vlucht naar Dusseldorf, die om 6uur gaat. Als alles goed gaat kunnen we rond half 8 a 8 uur de trein nemen naar d’chem.
Ik hoop voor half 11 thuis te zijn. De gezinsleden beginnen nu enigszins te kreunen en steunen.

Advertenties

Kinderparadijs in Orlando

Universal Studio’s en Island of adventures, alleen voor kinderen? Dacht het niet!

Onze laatste paar dagen gaan we doorbrengen in Orlando en dan vooral in enkele fantastische pretparken. We strijken neer op een Koa RV park. Lekker simpel, schoon en altijd aardige mensen. Na alle omzwervingen hebben vooral de kids wel een verzetje verdiend. We parkeren en laten de luifel ingerold zodat we snel weg kunnen, indien nodig. We staan lekker vroeg op want Petra wil “nog eventjes” online tickets regelen. Helaas is onze Amerikaanse creditcard, (voor de 4e keer) geblokkeerd. De transacties vanuit de verschillende staten die we bezochten waren reden voor de security om de card te blokkeren. Met onze Nederlandse creditkaart lukt het om de een of andere stomme reden ook niet. Nadat we de bank te pakken hadden gekregen konden we eindelijk tickets kopen. Nu alleen nog even ze uitprinten en dan kunnen we gaan….. Petra zag de bui al hangen want die stuurde mij naar de receptie. Daar bleken ze geen email te kunnen ontvangen. Uiteindelijk heeft iemand het in zijn caravan uitgeprint !?! Afijn, even online boeken werd uiteindelijk een 5 uren plan voordat we eindelijk weg konden. Arme kids……pffff.

“Wet ’n Wild”.
Zelf heb ik nog nooit zo’n groot water pretpark gezien! We dachten lekker ergens te chillen in de schaduw, maar nee.. Voor we het wisten stonden we in de rij voor een enorme “Slide”. Wachtijden liepen bij sommige glijbanen op tot 3 kwartier. Na een minuut of 25 stonden we boven. Er stond een Chinees meisje naast ons die van ellende (hoogtevrees), niet wist waar ze kijken moest. De hele weg naar boven stonden er waarschuwingen wanneer je deze attractie beter kon vermijden. Eindelijk was het zo ver. We mochten met zijn vieren in een ronde band met gaten en vlogen met een bloedgang door een donkere tunnel met stroboscopen, geluidseffecten en veel, heel veel water. Dat was de druppel, we hebben de hele dag zo’n beetje iedere glijbaan van het park uitgeprobeerd. Petra was er niet meer af te slaan. Ze zou bijna alleen gegaan zijn als we niet mee waren gegaan. Toen we bovenaan een glijbaan genaamd de storm stonden, liepen onze meiden een beetje witjes de hele trap weer terug naar beneden. Het gegil van vertrekkende glijers werd hun teveel. Ik bleef stoer staan omdat Petra al klaar stond om te gaan maar liever was ik mee naar beneden gegaan. Deze was wel erg heftig en er liepen niet allen kunden terug naar beneden ook volwassen mannen. De rit naar beneden sloeg werkelijk alles, ik weet nog steeds niet wat er precies gebeurd is maar we stonden even later totaal verbrouwereerd beneden. Petra sloeg een korte “O” uit en barstte toen in lachen uit.
s’Avonds gooien we de BBQ nog maar eens aan met de aller laatste kooltjes en zodra iedereen ligt is het stil.

Day2…Universal studio’s en Island of Adventures.
Vandaag lukt het ons om met camper en al voor opening van het park klaar te staan. dit was de eerste en enige keer van de hele vakantie.
Een complete stad met waanzinnige Rollercoasters op het eerste gedeelte en de Studio’s (met in sommige comlpete inpandige achtbanen) op het andere gedeelte. Alles verbonden met de Harry Potter stoom trein, hetgeen al een belevenis op zich zelf is. Wederom worden we verleid door de meiden om mee te gaan en voor we weten zitten we in de langste, heftigste, G-force buster achtbaan, blijkbaar ter wereld. Zo eentje waar je gezicht van vervormd en waar je een uur later nog gammel van bent. Er is nog een effect, maar minder leuk, Petra ziet groen en geel, maar houdt nog net haar ontbijtje binnen boord.
Alles in het park staat in het thema van de meest populaire films van dat moment, maar ook die van vroeger. Petra was er al de hele reis mee bezig geweest. Ze wilde zoveel mogelijk zien in een te korte tijd. We hadden 3 parken in 2 dagen geboekt (man wat een geld). We wisten dat het druk zou zijn maar door alles onlogisch te doen, attracties voorgeselecteerd te hebben, een goede navigatie app en een wachttijjden app te downloaden konden we toch alles zien wat op internet als beste beoordeeld was en bleek het toch mogelijk te zijn in 1 lange lange hele lange dag.
Harry Potter was all over the place. Het complete kasteel Zweinstein, inclusief dorp is hier nagebouwd. Iedereen zit compleet in zn rol en het is allemaal erg overtuigend. (of is dit het echte…)?? Vooral de attracties in combinatie met animatie zijn werkelijk mind blowing. Er was een attractie zo verschrikkelijk realistisch dat ik er de hele verdere dag kots neigingen van heb gehad. We vlogen met Harry Potter mee over en door het kasteel. Onder luid geschreeuw van Gina, zo enthousiast waren ze. Het was een ervaring om nooit te vergeten en deze hadden we zeker voor geen goud willen missen. We kletsen als kleine kinderen over alles waar we zijn ingeweest tot aan de camper toe.

We hebben grotendeels ingepakt en hebben ook geen honger na al dat gevreet in dat pretpark, dus besluiten we bij een gigantische HiFi zaak 2 flatscreens te scoren. Dat stond overigens wel hoog op ons lijstje en hier hebben we 110 volt wat onze camper ook is vandaar. Als we uitstappen komt er een vent op me afgelopen en vraagt of ik hem naar zijn gestrande auto wil brengen waar zijn kindje in zit. Ik trap er bijna in, maar zijn Meth Mouth bracht me aan het twijfelen. Maar even niet dus. Hebben wij weer. Even later rijden we met onze nieuwe (very cheap) flatscreens naar het terrein van Coop Motorworks. De kinderen kennen de weg, maken het slot open en duwen het hek open. We sluiten op het stroom aan en kruipen wederom direct ons mandje in.

20150820-200455.jpg

20150820-200551.jpg

20150820-200606.jpg

20150820-200635.jpg

20150820-200653.jpg

20150820-200702.jpg

20150820-200711.jpg

20150820-200730.jpg

20150820-200757.jpg

20150820-200830.jpg

20150820-200852.jpg

20150820-200913.jpg

Moonshine and Katrina in New Orleans

13 – 14 augustus

We arriveren op een redelike tijd op een Koa camping. Het is een klein RV park met zwembadje en een praatgrage Manager. Hij verteld ons dat we met hun shuttle in New Orleans kunnen komen en geeft ons een kaartje mee met 30 dollar prijs erop voor een taxi. Vanavond hebben we geen zin meer, we gaan lekker koken en relaxen.
Terwijl ik sta te koken zie ik Chris met een enorme Amerikaan voor een mega camper staan praten. De man was ge├»nteresseerd in het type en bouwjaar en zei zoals alle andere die ons erover aanspreken.” they don,t build them like that anymore”. The only problem these coaches have is that people don,t drive them enough. (Nou dat zal bij ons niet het geval zijn!). De man en zijn vrouw wonen fulltime in hun Rv, hij werkt voor een nucleaire Agency en verricht onderhoud aan kerncentrales. Ik sluit me vervolgens bij hun aan om de man aan Chris zijn wiskey glas te zien lebberen om vervolgens hem op zijn beurt Moonshine aan te bieden van perzik. Erg lekker. Chris zegt droog dat hij denkt er niet blind van te worden maar at het wel licht geeft in het donker……Naast ons staat een ander praatgraag stel uit Canada met een piepklein kuiken caravannetje. Het heeft dezelfde uitwerking op me als het groene interieur in onze seventies coach….. it makes me smile but I don,t know why.
Dit was eigenlijk de eerste keer dat we contact hebben gemaakt, als ik dat Chris vertel, mompelt hij; vind je het gek, we komen altijd snachts aan en vertrekken verdo.. vroeg in de morgen”.

De volgende ochtend zouden we met de shuttle van 9 uur gaan maar dat is ons te vroeg. We zijn behoorlijk moe van al het reizen en draaien ons nog een keer om.
Als we eindelijk opstaan zijn alle RV al op pad. We genieten van de airco en chillen de hele dag zo’n beetje na. Pas om 5 uur gaan we naar de stad.
Het is een prachtige rit met wederom een praatgrage chauffeur. Hij verteld ons over het Katrina drama ondertussen druk gebarend naar alle achtergebleven sporen. Later spreken we lokale mensen die emotioneel erover vertellen en alles kwijt zijn geraakt (huis weg, al je spullen en fotos weg, je baan weg…) en helemaal opnieuw moesten beginnen. We reden door de beroemd en beruchte Bourbon street en besloten direct deze over te laten aan de stomme toeristen. Wij hadden al begrepen dat we voor echte sfeer en lokale taste naar Frenchman street moesten gaan. Eerst nog even wat foto’s bij een echte Mississippi boot op de Mississippi Rivier en jawel de enige foto van ons vieren…….
Toch wel leuk, moeten we vaker doen.

Gelukkig is het vandaag bewolkt, niet zo humid en niet bloedheet. We hebben mazzel met het weer en kunnen zo relaxed slenteren door de prachtige oude stad. We nemen even plaats om te luisteren naar muziek gezongen door een hele dikke pik zwarte neger met een waanzinnig volume. Oh when the saints, …… Ik moet aan mijn moeder denken en vraag Michelle het voor haar te filmen. Dit zal ze leuk vinden. We stoppen even op een frans achtig terrasje met life jazz muziek en lokale bevolking en raken al snel aan de praat. Het is erg gezellig en overigens niet duur en geen toerist te zien….. Om vervolgens af te sluiten in een restaurant waar we direct aangesproken worden door een oudere charmant uitziende dame, helemaal alleen zittend aan een tafeltje naast ons. Ze praat honderd uit en heeft veel van de wereld gezien als vrouw van een CAO van een forbes 500 bedrijf waar me de naam even van is ontschoten maar het was een bekende. De avond was veel te kort en voor ik het wist was het eten op en moest ik het gesprek afkappen. We boden haar nog een rit naar haar hotel aan maar dat sloeg ze af. Het leek of ik haar mijn hele leven al kende en met een gevoel van spijt namen we afscheid.

New Orleans. Check…….next

20150819-024945.jpg

20150819-024953.jpg

20150819-025005.jpg

20150819-025018.jpg

20150819-025036.jpg

20150819-025052.jpg

20150819-025108.jpg

20150819-025120.jpg

20150819-025150.jpg

20150819-025202.jpg

20150819-025216.jpg

20150819-025231.jpg

20150819-025243.jpg

20150819-025259.jpg

20150819-025312.jpg

20150819-025332.jpg

20150819-025343.jpg

Big Bend naar Junction 589 km 8.35 uur

Dinsdag 11 augustus
Als de avond valt en de hitte naar de 30 graden afzakt, durven we eindelijk iets te ondernemen en doen we de korte track met uitzicht op de Rio Grande. Het is een leuke maar erg korte toer maar morgen doen we een echte. Zodra we terug zijn gaat de pas gekregen opvouwbare BBQ van George aan. Wel een handig ding. Al snel toveren we een heerlijke maaltijd op tafel die we echter wel binnen gaan nuttigen. Er zijn mij wat te veel dieren buiten……

Woensdag 12 augustus
Vanacht zijn we om half 3 opgestaan om samen naar de meteoren regen te kijken. Het had magisch kunnen zijn mits er niet zoveel beesten rond vliegen.
Vervolgens staan we om 7 uur op want we willen om 8 uur gaan hiken. Nou je raad het al…… eerst banden oppompen want na meting bleek 1 van de 6 banden nog maar 24 ipv 70 druk hebben. We mogen onder de 50 er niet meer mee rijden! Al snel veranderd ons plan dan ook helaas in het fixen van hetzelfde euvel ipv de Big Bend Hiken. Aarchhh!!! Verrekte trapbak!{&&&##***^}. Ik kan die Jim wel wat doen. Vintage my ass dit is gewoon slordig…hoe kun je nou nieuwe banden afleveren met slechte en ook nog verschillende ventielen?!? Nu lopen ze iedere keer leeg en we kunnen er niets aan doen!!
Hier is het laatste woord nog niet over gesproken……

In Fort Stockton doen we eindelijk boodschappen bij Wallmart. Snel even inruimen, tanken, ventiel adapters proberen te kopen en dan gaan met die banaan richting New Orleans.
Eh wat is dat?….. er lekt een flinke hoeveelheid olie uit de generator. OH NEE HE !!!
Dit kun je niet menen. Snel uit dat ding en dus ook de grote airco. Het is hier gelukkig niet meer zo heet maar nog steeds 35 graden dus zweten we binnen no time de tent uit.
Zo langzamerhand zijn we hier wel aan gewend dus met een gelaten zucht en een opmerking van Gina dat Jim slecht werk heeft afgeleverd en we ons geld echt terug moeten vragen. Dan kunnen we nml eindelijk een goede en mooie camper kopen. (juist ja)
Chris belt vervolgens tot 3 x toe met de Honda expert maar kan het probleem niet vinden. We rijden zonder airco verder.

Al met al is het 1 uur voordat we eindelijk aan de reis kunnen beginnen. Het is ook niet zo gek dat we helemaal uitgeput om 21.00 uur besluiten te gaan stoppen. We zijn nog lang niet halverwege New Orleans. Ik kijk snel op mijn Ipad op de samenvatting van de Escapees club om een boondocking plekje dichtbij te vinden. We zijn op nog geen 20 minuten verwijderd van een plaatsje wat Junction heet een stuk voor San Antonio. Het is een prachtig openbaar park aan een meertje waar helemaal niemand staat alleen af en toe een auto met jongelui rond rijd. We parkeren pal aan het water en gaan nog maar eens een keer grillen op onze George BBQ. De kids willen graag Maccaroni and cheese eten wat inderdaad heerlijk was (en verrekte makkelijk).
Omdat we altijd zo laat aankomen had ik alle voorbereidingen al onder het rijden gedaan en zaten we binnen een half uur aan tafel. Dit keer zaten Chris en ik buiten zonder al te veel vliegende vrienden. Motten hebben ze veel in Texas van een paar mm tot 6 cm lang. IIEEKK!!
Na al die hitte was een douche welkom geweest. Helaas hebben we onze binnendouche verloren achter de douchewand en moesten we het buiten doen met vers water maar dat mocht de pret niet drukken.

George belt ons regelmatig op en verklaard ons redelijk tot compleet gestoord als hij onzeavonturen aanhoord wie gaat er nu zomaar wild parkeren? Het is moeilijk uit te leggen maar de Escapees lijst en het feit dat je vaak met meerdere campers bent geeft mij geen angstig gevoel.

20150817-003030.jpg

20150817-003041.jpg

20150817-003114.jpg

20150817-003125.jpg

20150817-003058.jpg

20150817-003159.jpg

20150817-003213.jpg

20150817-003148.jpg

20150817-003227.jpg

20150817-003240.jpg

20150817-003306.jpg

20150817-003329.jpg

20150817-003318.jpg

20150817-003351.jpg

20150817-003418.jpg

20150817-003405.jpg

20150817-003445.jpg

20150817-003512.jpg

20150817-003431.jpg

20150817-003525.jpg

20150817-003533.jpg

20150817-003457.jpg

20150817-003546.jpg

20150817-003613.jpg

20150817-003600.jpg

Spicewood (Austin) naar Big Bend National park 720 km

Maandag 10 augustus.
Spicewood naar Big Bend National Park 720 km.

Naar een paar fantastische dagen nemen we uitvoerig en emotioneel afscheid van onze vrienden. We beloven elkaar binnen enkele jaren weer terug te zien en dit keer in Nederland. Ik moet in ieder geval terugkomen om haar nieuwe huis in te richten. Ze is enthousiast geworden door de fotos van ons huis.

We hadden vandaag om 7 uur willen gaan rijden maar het is nu al 11 uur geweest en George en Chris gaan eerst nog de motorolie vullen en de banden oppompen.
We gingen veel te laat rijden. De laatste avond wiskey drinken en doorzakken was niet ons beste idee, maar het was zo gezellig!!
De rit leek mee te vallen of we raken er al aan gewend. We hadden begrepen dat er een Wallmart supermarkt was vlak voor de ingang van het park maar we reden niets vermoedend in het pikke donker rond 10 uur savonds het park in zonder ook maar iets gezien te hebben.
Shit geen boodschappen gedaan!!!
Op het bord zien we een camping aangegeven vlak buiten het park daar gaan we naar toe.
De zogenaamde camping was een stuk woestijn vol met cactussen maar wel met een stroom en dumpaansluiting.
De volgende ochtend zien we waar we zijn beland en het is adembenemend mooi. Stillwell heet het plaatsje wat een winkel, een benzinepomp en een museum in 1 was echter zonder voorraden…..Het is geen seizoen. Te heet……. mmm dat wist ik van te voren alleen hoe heet – heet is nog niet. 110 F 45 graden geloof ik.
De man, een zonderlinge veteraan hield niet van mensen van telefoons of van internet. Hij vertelde dan ook trots dat er in het park nauwelijks data of gsm verkeer mogelijk was! Maar dat is niets nieuws voor ons, we hebben weer zo,n prachtige lokale telefoon kaart gekocht, die het de merendeel van de tijd niet doet.
De dichtsbijzijnde superemarkt ligt 150 km van ons vandaan. Ik besluit dat we het wel kunnen redden mits we maar water hebben.
Nadat we onze gegevens bij de man hebben achtergelaten en onze plannen hebben gedeeld met noodnummers gingen we onze weg.
Een uur later staan we voor de Panther junction Ranger station.
Er is een hitte alarm afgegeven en we krijigen instructies en waarschuwing informatie mee.
Volgens de ranger (blond, ca. 21 jaar en lichtelijk ongeinteresseerd) kunnen we met onze Gmc makkelijk naar Chisos Mountains. De waarschuwing van 24 ft RV is slechts een richtlijn en als je de bochten rustig neemt kan het makkelijk. Het blondje vertelde er niet bij dat de steiging wellicht onze Camper te boven gaat. We zijn nog geen 4 miles aan het klimmen van de 26 als we de motor ruiken. Terwijl ik fotos maak van de camper in de mooie omgeving geeft Chris er een slinger aan en voordat ik het weet zijn we alweer op de terugweg. Dat feestje gaat dus niet door.
We besluiten naar de Rio Grande Villages camping te gaan op 565 meter hoogte aan de Rio Grande.
Omdat het zo heet is zijn de boondocking plekken die ik zo graag wilde doen (midden in de rimboe) absoluut niet aan te raden. Je mag daar nml geen generator aan hebben om de airo te laten draaien. Dus staan we nu aan de full hookups in de sidderende hitte met de airco op volle toeren. In de volle zon is het over de 50 graden dus je kunt je wel voorstellen dat het binnenin met airco niet echt koel is. Ook de diepvries en koelkast zijn niet zo koud als normaal het geval zou zijn. Het heetst is het rond 5 uur. Chris plakt alle ramen af maar het baat niet veel. We moeten een gallon per persoon drinken wat bijna 4 liter is maar het lijkt wel in straaltjes eruit te spuiten. Maar het is wel te doen voor 1 dag want morgen gaan we een prachtige afdaling doen. Hier hadden we al die generator ellende dus niet moeten hebben!!!
Vanavond om 7 uur doen we hier vlak bij de Boquillas Canyon Trail van 3/4 mile om vervolgens morgenochtend om half 6 te vertrekken naar de Santa Elena Canyon Trail. Het park staat op mijn bucket lijst om het uitzicht van de Santa Elena en nu blijkt dat dit ok de reden is geweest om er een national park van te maken. Dat mogen we dus echt niet missen. Ik hoop dat de steigingen mee vallen op dat stuk….